22η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης (ΔΕΒΘ) – Ένας τόπος για να επιστρέφεις

Ήδη από τη στιγμή της εξόδου από το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης κυριολεκτικά πέφτεις πάνω στο σταντ της Έκθεσης και προμηθεύεσαι προγράμματα και χάρτες – ευχάριστη έκπληξη και βολικό πολύ. Ο οδηγός των Welcome pick ups είναι ενήμερος για την Έκθεση και συζητά γι’ αυτήν – οι εκπλήξεις συνεχίζονται.

Η πόλη είναι γεμάτη με τις αφίσες και τα μπάνερς της Έκθεσης: η πόλη αναγνώρισε επιτέλους το παιδί της. Από την Πέμπτη 7 έως και την Κυριακή βράδυ 10 Μαΐου – τέσσερις ολόκληρες ημέρες φέτος για πρώτη φορά – το κέντρο της πόλης κινείται στον ρυθμό της Έκθεσης: ανθρώπους που συνάντησες μέσα, τους βλέπεις και έξω στους δρόμους ή δίπλα σου σε κάποιο καφέ, τους αναγνωρίζεις εύκολα και από τις σακούλες και τις τσάντες που κρατάνε με βιβλία αγορασμένα μέσα.

Σχολεία πολλά και ακόμη περισσότερα παιδιά, εκδηλώσεις καλαίσθητες και ευχάριστες για τους μικρούς, εν τω γίγνεσθαι βιβλιόφιλους, παιδικά καρότσια με νήπια, χαρούμενοι τετράποδοι επισκέπτες. Πραγματικά γιορτινή και χαλαρή ατμόσφαιρα.

Αρχιτεκτονικά διέκρινα παρεμβάσεις, αλλαγές των χώρων (όλοι οι χώροι εκδηλώσεων μέσα στη HELEXPO είναι πλέον ανοικτοί), τα χρώματα ακολουθούν τα χρώματα του λογοτύπου-καρδιά.

Ωραίο, απλό και σεμνό το περίπτερο της τιμώμενης φέτος Βουλγαρίας σε εύκολα προσβάσιμο σημείο, φιλοξένησε στο σαλονάκι του ωραίες εκδηλώσεις όπως της Έρσης Σωτηροπούλου με τη μεταφράστριά της Μαρίνα Ντελιβλάεβλα ή του Χρήστου Χωμενίδη με τον Βούλγαρο συγγραφέα Τοντόροφ.

Μου άρεσε ιδιαίτερα το πάνελ για τον Αλέξανδρο Κοτζιά με τους Κώστα Καραβίδα, Ελισάβετ Κοτζιά, Ελένη Κεχαγιόγλου (φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του συγγραφέα) καθώς και η συζήτηση ανάμεσα στον νέο συγγραφέα Ευάρεστο Πιμπλή και την επίσης νέα κριτικό λογοτεχνίας Μαίρη Καιρίδη, αν και περίμενα μεγαλύτερη συζήτηση πάνω στο επίμαχο του θέματος «Πέρα από τη συναίνεση».

Η παρουσίαση της Ελληνικής Βιβλιοθήκης του Λονδίνου, του έργου που επιτελεί και των εθελοντών της αποτελεί σπουδαία πολιτιστική πολιτική για την ελληνική γλώσσα και το ελληνικό βιβλίο για τους μαθητές των σχολείων της κοινότητας.

Για το επαγγελματικό πρόγραμμα δεν έχω άποψη, καθώς δεν το παρακολούθησα καθόλου. Κατά τα λοιπά, τα περίπτερα των μεγάλων εκδοτών, τοποθετημένα στο κεντρικότερο σημείο σαν να συναγωνίζονταν μεταξύ τους με τους συγγραφείς – «κράχτες» τους.

Οι Λέσχες Ανάγνωσης με το ευάερο σταντ τους στο Περίπτερο 12, έδωσαν και φέτος ένα χρησιμότατο παρόν, προσελκύοντας κόσμο που ενδιαφέρεται για δημιουργική ανάγνωση και ενημέρωση για την ετήσια Πανελλαδική Διαλεσχική Συνάντηση (Δεκέμβριος 2026, Ηλιούπολη), η οποία είχε οργανώσει πάνελ συζήτησης το Σάββατο στις 2 μ.μ. σε αίθουσα του Momus – ομολογουμένως μικρή για την κοσμοσυρροή που σημειώθηκε.

Κλείνω με μια εκδήλωση στην αίθουσα του ΕΛΙΒΙΠ το Σάββατο το βράδυ με τους Σταύρο Ζουμπουλάκη, Λίνα Παπαδοπούλου και Θάνο Σαμαρτζή, με θέμα το αν μπορούμε να ξεχωρίσουμε τον συγγραφέα από το έργο του. Οι τοποθετήσεις, η σοβαρή επιχειρηματολογία και ο πολύς κόσμος στο ακροατήριο δημιούργησαν μια ενδιαφέρουσα συζήτηση, από την οποία ελπίζω ότι οι περισσότεροι έφυγαν με σημαντική τροφή για σκέψη.

Χάρηκα για τις παρουσιάσεις φίλων, όπως του Γιάννη Πάσχου με τις νέες «Ουρές» και του Γιάννη Σκορδά με την πρώτη του ποιητική συλλογή, το «Σταρμπορντ».

Υπάρχουν οργανωτικές αστοχίες που πρέπει αναμφίβολα να θεραπευτούν (για παράδειγμα, να μη γίνονται συγχρόνως εκδηλώσεις στους τρεις ανοιχτούς χώρους του πολύπαθου περιπτέρου 12) –όπως και να προστεθούν στήλες φορτιστών για κινητά – όμως σίγουρα η ετήσια Έκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη είναι ένας τόπος για να επιστρέφεις.

Παναγιώτα Μπαλοπούλου